Songlaget i Bondeungdomslaget i Oslo under leiing av Brit Karin Wetteland, viste seg å vera eit kvalitetskor som heldt publikum på strak arm i ein generøs time. Saman med kvedaren Astri Skarpengland og Vegar Vårdal, ein trollmann på fele, leverte dei tretti songarane eit program absolutt utan dødpunkt.

«Solbøn» var overskrifta og inngangsnummeret, etter ei svært gamal folkevise ein har funne levningar av både i Telemark og Hallingdal. Da forstod vi straks at skulpturhuset med sin fenomenale akustikk var den rette arenaen for ein slik konsert.

Etter telemarksvisa «Litle fuglen» i Sauherad-komponist Henrik Ødegaards vakre arrangement blei vi ønskt velkomne med Geirr Tveitts kjende inngangsvise og ein kveldssalme av Edvard Hoem, framført av Astri Skarpengland.

VÅRE VAKRASTE TONAR

Så gjekk det slag i slag med eit knippe av våre aller vakraste folketonar, i spennande og velklingande arrangement av våre aller fremste meistrar i faget – Knut Nystedt, Grete Pedersen, korets eigne dirigent – ja, og Edvard Grieg. Både Landstads «hymne» til Neslandskyrkja med Magnhild Haraldseide som solist, «Nu solen går ned» – også den frå fylket vårt – med Jan Heltnes vakre tenor i sentrum, og kanskje aller mest Bjerkreim-songen «Solrenning sæle», boren fram på Berit Lagaards mjuke sopran, sende varme ilingar ned gjennom stolrekkjene.

IMPROVISASJONSKUNST

Vårdals felespel – han er ein av dei få spelemenn som meistrar improvisasjonens kunst – let ofte både under og over korsongen, og eit par solonummer, ein pols frå Finnskogen og ein sprek springdans frå Iveland, var velkomne variasjonar i programmet og gav songarane ein liten pust i bakken.

Songlaget i BUL sette punktum med Heddal-salmen «I himmelen» med Trond Haugmark som solist, og så fekk vi den dvelande, melodiøse bruremarsjen frå Valsøyfjord som ekstranummer og til utmarsj – med ståande applaus frå eit takksamt publikum, som gjerne kunne vore langt større.